متن فیلم

در این ویدیو، ما در مورد عبارات و متغیرها صحبت می‌کنیم. عبارات نوعی از عملیات رو که کامپیوترها انجام می‌دن، توصیف می‌کنن. به عنوان مثال، عملیات ریاضی پایه مانند جمع چندین عدد. نتیجه در این مورد ۱۶۰ است. ما به اعداد عملوند می‌گوییم و نمادهای ریاضی در این مورد یعنی جمع، عملگر نامیده می‌شوند. می‌توانیم عملیاتی مانند تفریق را با استفاده از علامت تفریق انجام دهیم. در این حالت، نتیجه یک عدد منفی است. می‌توانیم عملیات ضرب را با استفاده از ستاره انجام دهیم. نتیجه ۲۵ است. در این حالت، عملیات با منفی و ستاره داده می‌شوند. همچنین می‌توانیم تقسیم را با forward slash (/) انجام دهیم. 5/25 برابر با ۵.۰ است؛ 6/25 تقریباً برابر با ۴.۱۶۷ است. در پایتون ۳، نسخه‌ای که در این دوره استفاده خواهیم کرد، هر دو منجر به اعشار می‌شوند. می‌توانیم از اسلش دوتایی برای تقسیم عدد صحیح استفاده کنیم، که در آن نتیجه گرد می‌شود. توجه داشته باشید، در برخی موارد نتایج با تقسیم معمولی یکسان نیستند. پایتون هنگام انجام عبارات ریاضی از قراردادهای ریاضی پیروی می‌کند. عملیات زیر به ترتیب متفاوتی انجام می‌شوند. در هر دو حالت، پایتون ضرب و سپس جمع را برای به دست آوردن نتیجه نهایی انجام می‌دهد. عملیات بسیار بیشتری وجود دارد که می‌توانید با پایتون انجام دهید، برای مثال‌های بیشتر به آزمایشگاه‌ها مراجعه کنید. ما همچنین در طول دوره عملیات پیچیده‌تری را پوشش خواهیم داد. عبارات داخل پرانتز ابتدا انجام می‌شوند. سپس نتیجه را در ۶۰ ضرب می‌کنیم. نتیجه ۱۹۲۰ است. حال، بیایید به متغیرها نگاه کنیم. می‌توانیم از متغیرها برای ذخیره مقادیر استفاده کنیم. در این حالت، با استفاده از عملگر انتساب، یعنی علامت مساوی، مقدار ۱ را به متغیر my_variable اختصاص می‌دهیم. سپس می‌توانیم با تایپ نام دقیق متغیر، از این مقدار در جای دیگری از کد استفاده کنیم. از علامت colon (دونقطه) برای نشان دادن مقدار متغیر استفاده خواهیم کرد. می‌توانیم با استفاده از عملگر انتساب، مقدار جدیدی را به my_variable اختصاص دهیم. مقدار ۱۰ را اختصاص می‌دهیم. متغیر اکنون مقدار ۱۰ دارد. مقدار قدیمی متغیر مهم نیست. می‌توانیم نتایج عبارات را ذخیره کنیم. برای مثال، چندین مقدار را جمع می‌کنیم و نتیجه را به x اختصاص می‌دهیم. x اکنون نتیجه را ذخیره می‌کند. همچنین می‌توانیم عملیاتی را روی x انجام دهیم و نتیجه را در یک متغیر جدید به نام y ذخیره کنیم. y اکنون مقدار 2.666 دارد. همچنین می‌توانیم عملیاتی را روی x انجام دهیم و مقدار x را به آن اختصاص دهیم. متغیر x اکنون مقدار 2.666 دارد. مانند قبل، مقدار قدیمی x مهم نیست. می‌توانیم از دستور type در متغیرها نیز استفاده کنیم. استفاده از نام‌های متغیر معنادار، تمرین خوبی است. بنابراین، لازم نیست پیگیری کنید که متغیر چه کاری انجام می‌دهد. فرض کنید می‌خواهیم تعداد دقایق در مثال‌های هایلایت شده را به تعداد ساعت در مجموعه داده‌های موسیقی زیر تبدیل کنیم. ما متغیری را که شامل تعداد کل دقایق است "total_min" می‌نامیم. استفاده از زیرخط برای نشان دادن شروع یک کلمه جدید رایج است. همچنین می‌توانید از یک حرف بزرگ استفاده کنید. ما متغیری را که شامل تعداد کل ساعات است، total_hour می‌نامیم. می‌توانیم تعداد کل ساعت‌ها را با تقسیم total_min بر ۶۰ بدست آوریم. نتیجه تقریباً ۲.۳۶۷ ساعت است. اگر مقدار متغیر اول را تغییر دهیم، مقدار متغیر نیز تغییر خواهد کرد. مقادیر نتیجه نهایی نیز به تبع آن تغییر می‌کند، اما لازم نیست بقیه کد را تغییر دهیم.